هستند پيامبران نيز داراى مقام « بشارت » و « انذار » بوده‌اند ، تا اين هر دو غريزه را بسيج كنند و به حركت در آورند ، ولى اكثريت غافل و بى خبر بى آنكه توجه به سرنوشت خويش داشته باشد به مقابله با آنها برمىخاستند و اين مواهب عظيم الهى را انكار مىكردند . از آنجا كه در آيات قبل به اين معنى اشاره شده بود كه خداوند همه مردم را در روز رستاخيز جمع كرده و ميان آنها داورى مىكند ، در آيه بعد سؤالى از ناحيه منكران معاد به اين صورت نقل مىكند : « آنها مىگويند : اگر راست مىگوئيد اين وعده رستاخيز در چه زمانى است » ؟ ! ( * ( وَيَقُولُونَ مَتى هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ) . اين سؤال را بارها منكران معاد از پيامبر اسلام ص يا سائر پيامبران مىكردند كه گاه براى درك مطلب بود ، و شايد غالبا از روى استهزاء كه آخر اين قيامتى كه شما مرتبا روى آن تكيه مىكنيد اگر راست مىگوئيد كى خواهد آمد ؟ اشاره به اينكه آدم راستگو بايد تمام جزئيات مطلبى را كه خبر مىدهد بداند ، از كم و كيف و زمان و مكان آن آگاه باشد . ولى قرآن همواره از پاسخ صريح به اين مطلب و تعيين زمان وقوع رستاخيز خوددارى مىكند و تاكيد مىكند اين از امورى است كه علم آن مخصوص خدا است ، واحدى جز او از آن آگاه نيست . لذا در آيه بعد همين معنى را با عبارت ديگرى بازگو كرده مىفرمايد : « بگو وعده شما روزى خواهد بود كه نه ساعتى از آن تاخير خواهيد كرد ، و نه ساعتى بر آن پيشى خواهيد گرفت » ( * ( قُلْ لَكُمْ مِيعادُ يَوْمٍ لا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْه